Običaj da žene prilikom ulaska u crkvu pokrivaju glavu ima duboke korene u tradiciji koja seže do starozavetnih i antičkih vremena. Na Istoku, pokrivalo za glavu i dalje igra značajnu ulogu. U starom izraelskom društvu, kao i u savremenim tradicionalnim istočnim kulturama, žene su se javnosti prikazivale samo sa pokrivenom glavom. Ovo pokrivalo nije bilo samo modni detalj, već je imalo simboličko značenje koje se odnosilo na društveni položaj žene, kao i na zaštitu od neželjenih pogleda i potencijalnih napada. Ono je predstavljalo sredstvo očuvanja skromnosti i čednosti. U antičkom svetu, otkrivena ženska glava smatrala se znakom neozbiljnosti i gubitka društvene odgovornosti.
Pravoslavna tradicija koja nalaže ženama da pokrivaju glavu povezuje se sa apostolom Pavlom, koji u Prvoj poslanici Korinćanima jasno iznosi: „Svaka žena koja se moli ili prorokuje nepokrivene glave sramoti svoju glavu“ (1 Kor 11, 5). Ovaj stav naglašava očuvanje pristojnosti i pobožnosti tokom bogosluženja, kao i sprečavanje neprimerenog ponašanja. Apostol Pavle obraća se Korinćanima, koji su živeli u gradu poznatom po slobodnijim običajima, gde su postojali i hramovi sa praksama koje nisu bile u skladu sa hrišćanskim vrednostima. U tom kontekstu, Pavle podseća da žene u crkvi treba da budu tihe, kako bi sve bilo dostojanstveno i u skladu sa redom (1 Kor 14, 34 i 40).
Nošenje pokrivala za glavu u crkvi predstavlja običaj koji ima dugu istoriju, ali je vezan za konkretne okolnosti i ne smatra se dogmatskim. U pravoslavnom svetu danas postoje različite prakse. Na primer, u zemljama koje su bile pod osmanskom vlašću, žene često ne pokrivaju glavu u hramovima. Razlog tome leži u istorijskoj tradiciji gde su od žena tražili da nose veo, pa su hrišćanke u crkvi, pokazujući slobodu, odlučile da se pojavljuju sa nepokrivenom glavom. U pravoslavlju je uobičajeno da muškarci pri ulasku u hram skidaju kape, dok žene pokrivaju glavu.
Osnova apostolskog učenja leži u očuvanju pristojnosti i u tome da spoljašnji izgled vernika ne izaziva nelagodnost kod drugih, niti odvlači pažnju od molitve. U tom smislu, pokrivalo za glavu postaje simbol duhovnog stanja i poštovanja prema prostoru u kojem se obavljaju bogosluženja.
Na Vračaru, vernici su se okupili povodom praznika posvećenog poštovanju svetih ikona, gde je patrijarh govorio o veri kao temelju svakog ljudskog izbora, naglašavajući da bez istine Jevanđelja ne može biti ni pravog života. U besedi, poglavar Srpske pravoslavne crkve podsetio je vernike na značaj molitve, poniznosti i istinske vere u oblikovanju života i zajednice. Ove reči su još više dobile na težini kada je mladog službenika Sinoda rukopoložio u čin đakona, simbolizujući novi početak i obnovu u crkvi.
Na liturgiji u hramu Svetog Dimitrija, poglavar SPC se osvrnuo na ljudsku slabost, snagu poverenja i otvoren put za svakoga ko traži duhovno ispunjenje. Rukopoloženje novog đakona obeležilo je ovaj značajan događaj, donoseći mu posebnu simboliku i težinu. U drevnoj svetinji, poglavar je govorio o Hristovom silasku u smrt kao pobedi nad najvećim neprijateljem čoveka, pružajući vernicima snažnu poruku nade i utehe.
U svetlu ovih događaja, tradicija pokrivanja glave postaje još značajnija, jer simbolizuje ne samo poštovanje prema Bogu, već i povezanost sa istorijom i nasleđem koje je oblikovalo savremeno pravoslavno verovanje. Ovaj običaj, uprkos promenama u društvenim normama, ostaje važan deo duhovnog identiteta mnogih vernika širom sveta.
