Ovako u razgovoru za „Novosti“ starešina Podvorja Ruske pravoslavne crkve u Srbiji, protojerej stavrofor Vitalij Tarasjev, komentariše trenutnu situaciju u pravoslavlju, posebno u kontekstu odnosa između Srpske pravoslavne crkve (SPC) i Ruske pravoslavne crkve (RPC). On naglašava da, iako se svetsko pravoslavlje suočava sa ozbiljnim iskušenjima zbog delovanja Carigradske patrijaršije, SPC i RPC beleže intenzivne odnose koji su istorijski duboki.
Tarasjev podseća na komplikovanu prošlost, koja seže unazad do Oktobarske revolucije i formiranja Sovjetskog Saveza. U to vreme, komunistička partija je pokušavala da eliminiše religiju, što je dovelo do stvaranja nekanonskih crkvenih struktura, poznatih kao „obnovljenci“, koji su dobijali podršku od Carigradske patrijaršije. Ovaj fenomen, prema njegovim rečima, nije novina u pravoslavnoj istoriji.
Srpska pravoslavna crkva zauzela je principijelan stav prema narušavanju kanona, što je samo jedan aspekt njihovih odnosa. Ovi odnosi su duboko ukorenjeni još od svetitelja Save, koji je primio postrig u Rusiji. Tarasjev takođe ističe značaj obrazovanja, naglašavajući da je mnogo Srba tradicionalno sticalo obrazovanje u duhovnim školama carske Rusije. Iako je ta praksa prekinuta tokom boljševičke vlasti, danas se broj srpskih studenata koji nastavljaju školovanje u Rusiji postepeno povećava.
U vezi sa saradnjom SPC i RPC, Tarasjev objašnjava da bliskost ovih dvaju crkava utiče na percepciju naroda i države. Duhovne veze doprinose pozitivnom ambijentu za međudržavnu saradnju, a odnos između crkve i države zahteva ljude koji mogu da kanališu te odnose na način koristan za oba naroda. U tom smislu, bliskost SPC i RPC predstavlja fundament koji može podstaknuti i državne službenike.
Kada se govori o sankcijama prema Rusiji, Tarasjev smatra da bi većina ljudi u Srbiji bila protiv takvih mera. On naglašava da su srpsko-ruski odnosi mnogo dublji od puka stereotipa koje zapadna propaganda pokušava da nametne. Ističe da postoje mnoge svetinje na Balkanu koje povezuju srpski i ruski narod, kao i značaj istorijskih ličnosti poput Pahomija Serba, čiji doprinosi nisu dovoljno prepoznati u Srbiji.
Tarasjev se osvrće i na pitanje evrointegracija, izražavajući sumnju da bi pravoslavne zemlje mogle biti prijemčive za članstvo u EU, s obzirom na to da EU često deluje protiv hrišćanskih vrednosti. Takođe, komentariše aktuelnu situaciju u Ukrajini, ukazujući na geopolitičke sile koje stoje iza projekta ukrajinske autokefalije, i smatra da takav scenario nije moguć u Crnoj Gori, gde je ideja „jedna država, jedna crkva“ teško ostvariva.
U razgovoru se dotiče i zloupotrebe crkve za stvaranje sintetičkih nacija, naglašavajući da je etnoflija kao pojava osuđena kao nehrišćanska. Tarasjev se osvrće na krvoproliće koje je proizašlo iz crkvenog raskola u Ukrajini, naglašavajući da je to jedan od najvećih grehova protiv Crkve.
Na kraju, Tarasjev ukazuje na značaj religije u visokoj politici, posebno kada se govori o Bliskom Istoku, gde religiozni motivi počinju da igraju sve veću ulogu u političkim odlukama. Ovakva situacija, prema njegovim rečima, može biti zabrinjavajuća, posebno u svetlu porasta paganskih običaja i rituala u Ukrajini, koji su u suprotnosti sa hrišćanskim vrednostima.
U zaključku, Tarasjev naglašava da pravoslavni Rusi, koji se oslanjaju na svoju veru, dobro poznaju istoriju Srbije i značaj Kosova i Metohije za srpski narod. U mnogim crkvama širom Rusije, održavaju se molitve za srpski narod, čime se dodatno potvrđuju duboke duhovne veze između dva naroda.
