Usred nestvarno plavog Hisarönskog zaliva, između Selimije i Bozburuna, nalazi se pusto ostrvo Kamerije, poznato i kao Kamelya ili Kameriye Adası. Na ovom ostrvu danas nema stalnih stanovnika, ali svakodnevno pristižu brodovi puni posetilaca. Oni dolaze do ruševina drevne pravoslavne crkve, vezuju trake za stare masline i ostavljaju svoje želje na mestu koje je zaboravljeno, ali još uvek nosi duboku veru.
Ostrvo Kamerije okruženo je kristalno čistim morem, čije se stene vide ispod površine. U daljini se nalaze surovi obronci Bozburuna, ispunjeni maslinama, stenama i mediteranskim rastinjem. Na Kameriji nema hotela, restorana, automobila ili puteva; ipak, tokom letne sezone, ostrvo postaje popularna destinacija. Turisti dolaze iz Marmarisa, Hisarönua, Selimije i Bozburuna, ne samo radi kupanja, već i da bi osetili duhovnu snagu ovog mesta.
Već pri dolasku, posetioce dočekuju koze, koje su jedini stalni „stanovnici“ ostrva. One su naučile da dolazak broda znači hranu. Turisti ih hrane i fotografišu pre nego što krenu prema unutrašnjosti ostrva, gde se otkrivaju ostaci kamenih građevina, zidovi bez krovova i prozora kroz koje se vidi more. U središtu se nalazi stara grčka pravoslavna crkva i ostaci manastirskog kompleksa, koji svedoče o značaju ovog mesta kroz vekove.
O tačnoj starosti crkve postoje različiti podaci. Dok je neki opisuju kao vizantijsku, drugi je smatraju pravoslavnom svetinjom starom oko 1.800 godina. Bez obzira na precizno datovanje, nesporno je da crkva i njeni ostaci predstavljaju važan deo grčkog pravoslavnog nasleđa. Od nekadašnjih građevina ostali su samo zidovi i delovi mozaika, koji svedoče o nekadašnjem značaju kompleksa.
Nažalost, svetinja je prepuštena propadanju. U 2017. godini, upozoravano je na opasnost od urušavanja, ali planovi za restauraciju nikad nisu sprovedeni. Iako je ostrvo 1965. godine proglašeno zaštićenim područjem, vreme je učinilo svoje. Unutrašnjost crkve je opljačkana, a kompleks izgleda sve gore. Ipak, interesovanje posetilaca nije prestalo; naprotiv, turisti svakodnevno dolaze, uključujući pravoslavne Grke iz obližnjih ostrva, za koje Kamerije ima poseban značaj.
Na Kameriji se nalazi i stara maslina, čije grane prekrivaju hiljade traka i komadića tkanine različitih boja. Svaka traka predstavlja nečiju želju ili molitvu – nečiju nadu za zdravlje, ljubav ili povratak voljene osobe. Ovaj običaj, poznat kao çaput bağlama u turskoj tradiciji, simbolizuje vezivanje onoga što ne možemo držati u rukama za drvo koje pruža nadu. Slični običaji postoje i u hrišćanskoj tradiciji, gde se komadi tkanine ostavljaju kao znak zaveta ili molitve.
Još jedan neobičan detalj su kamene gomile koje posetioci pažljivo slažu oko svetinje. Ovaj običaj, iako nije deo zvaničnog pravoslavnog obreda, služi kao način da se ostavi trag na mestu koje ima posebno značenje za posetioce. Svi ovi rituali čine da Kamerije ostaje snažno duhovno mesto, uprkos propadanju.
Kamerije je tužno mesto, ali i mesto lepote. Dok posetioci stoje među ruševinama, kroz otvore nekadašnjih prozora vidi se beskrajno plavo more, a oko crkve rastu stare masline. Priroda je bila darežljiva prema ovom mestu, dok su ljudi ostavili tragove svog nemara. Ipak, Kamerije nije samo arheološki trag prošlosti; ono je i mesto gde ljudi dolaze da ostave svoje strahove i nade.
Brodovi će nastaviti da dolaze, a koze će ponovo izlaziti iz kamenjara. Ljudi će prolaziti istim stazama i ulaziti među iste porušene zidove, ostavljajući nove trake na maslinama. Kamerije ostaje mesto gde vera i nada opstaju, čak i kada su fizičke svetinje na ivici propadanja.
