Danas se obeležava Lazareva subota, poznata u narodu kao Vrbica, praznik koji ima posebno mesto u pravoslavnoj tradiciji. Ovaj dan se smatra dečjim praznikom, ispunjenim radošću, smehom i okupljanjem najmlađih oko crkve. Vrbica je posvećena uspomeni na vaskrsenje Lazara, prijatelja Isusa Hrista, ali u narodnoj svesti ona pre svega simbolizuje dečju radost.
Kako navode na sajtu Eparhije šumadijske, Vrbica se uvek slavi subotom, u šestoj nedelji posta, a posvećena je sećanju na ulazak Hrista u Jerusalim, koji su dočekala deca. Ovaj praznik se još naziva i Lazareva subota, a predstavlja radosno vreme za sve mališane. Tradicionalno, deca su u središtu ovog praznika, a obeležavanje se prilagođava njihovoj nevinosti i veselju.
Obeležavanje Vrbice počinje odlaskom u hram, gde se okupljaju porodice sa decom. Dvorišta crkava postaju mesta posebne živosti, ispunjena smehom, grajom i zvonkim zvucima malih zvončića koje deca nose oko vrata. Ovi zvončići su jedan od glavnih simbola praznika i znak radosti, zbog čega se Vrbica naziva dečjim praznikom.
Roditelji na Vrbicu obavezno kupuju deci zvončiće, najčešće vezane za trobojnu traku, koje mališani ponosno nose. Njihovo zvonjenje daje prazniku poseban ton i simbolizuje radost zbog dolaska Hrista i pobede života nad smrću. Osim zvončića, važan običaj je i branje vrbovih grančica. Od ovih grančica prave se venčići koji se stavljaju na glavu ili oko vrata. Ovi venčići simbolizuju palmine grane kojima je narod dočekao Isusa Hrista prilikom njegovog ulaska u Jerusalim.
U nedostatku palmi, vrba je u našim krajevima preuzela ovu simboliku, jer je biljka koja među prvima oživljava u proleće, što svedoči o obnovi života. Deca, sa venčićima na glavama i zvončićima oko vrata, postaju slika praznične radosti i živa uspomena na događaje koje Crkva tog dana proslavlja.
Ipak, svake godine se postavlja pitanje šta učiniti sa zvončićima nakon praznika, kao i sa onima koji su ostali od prethodnih godina. Da li ih treba čuvati ili jednostavno odložiti? Na ovo pitanje odgovara teolog Aleksandar Đurđević, koji ističe da su zvončići simbol radosti i da nisu sveti sami po sebi, niti osvećeni. On savetuje da se ne opterećuju previše pitanjima šta učiniti sa zvončićima, već je na svakoj porodici da odluči da li će ih sačuvati ili baciti.
Lazareva subota, poznata i kao Vrbica, slavi se uvek u subotu neposredno pre Cveti, što znači da datum varira iz godine u godinu, u zavisnosti od datuma Vaskrsa. Uoči praznika Cveti, veruje se da devojke u narodnim nošnjama i venčićima na glavama donose sreću i zdravlje domaćinstvima, čuvajući simboliku plodnosti, prirode i duhovne obnove.
Lazarovo vaskrsenje nosi duboko teološko značenje, kao predokus trijumfa života nad smrću, a Lazareva subota nas podseća na snagu Božje ljubavi i nade. Sa zvončićima oko vrata i vrbovim grančicama u rukama, stotine dece i vernika prošle su u molitvenom hodu do hrama Svetog Save, gde je vladika Petar služio bdenije uoči praznika Cveti — ulaska Gospodnjeg u Jerusalim.
Ovaj radosni praznik ne samo da okuplja decu, već i jača zajedništvo u veri i tradiciji, a kroz igru i radost mališani uče o važnosti ljubavi, nade i vere, što su temeljni principi pravoslavnog učenja. Vrbica je tako postala simbol prolećne radosti, obnove i zajedništva, a njeno obeležavanje ostaje duboko urezano u kolektivnoj svesti naroda.
