Ovaj slikar, školovan u Nemačkoj, gde je godinama gradio karijeru radeći dela koja razotkrivaju društvo, religiju i moralne krize, prvi put se predstavio beogradskoj publici na izložbi u Kući legata. Izložba pod nazivom „Fragilno“ predstavlja retrospektivu slika velikih formata, a kritik Maja Živanović ističe da dela dominiraju antipodima svetla i tame, lepote i brutalnosti, krhkosti i snage. Autor ističe da postavku čini nekoliko dela nastalih pre dve decenije, dok je većina radova iz proteklih pet godina.
Aranđus objašnjava da se tematski bavi istim idejama još od studija u Diseldorfu. On se kritički osvrće na negativne pojave u zapadnoj civilizaciji, koja, prema njegovom mišljenju, i dalje ima veliki uticaj na svet. Njegova umetnost je refleksija savremenih događaja, kao što su sukobi u Iranu i drugi ratovi.
Poslednjih godina Aranđus živi u Tivtu, a na čuvenoj Umetničkoj akademiji u Diseldorfu imao je priliku da se bavi kritičkim sagledavanjem stvarnosti. On ukazuje na kontrast koji je nastao pre Drugog svetskog rata kada je Nemačka bila zemlja filozofa i pesnika, a zatim je usledila kriza sa Hitlerovim režimom i nacizmom. Slikar analizira ulogu katoličke crkve kroz istoriju, ističući da je crkva često bila uključena u osvajanja i nasilje, a hrišćanska ljubav se odnosila samo na pripadnike svoje vere.
Jedna od prvih izložbi Aranđusa bila je u Diseldorfu, gde je prikazao starozavetnu temu Kaina i Avelja, predstavljajući katoličke sveštenike na dijaboličan način. Dostojevski je imao veliki uticaj na njegov rad, posebno parabola o Velikom inkvizitoru iz „Braće Karamazovih“. Aranđus je istraživao i dela autora poput Karla Hajnca Dešnera, koji je pisao o kriminalitetu u katoličkoj crkvi.
Osim toga, Aranđus se bavi i militantnošću autoritarnih režima, posebno nacizma. U njegovim radovima prisutni su nacistički simboli, koji su izvorno korišćeni tokom Hitlerove vladavine. U njegovim slikama, dečak postavlja pitanja svom dedi o prošlim događajima, čime se dodatno istražuje uticaj prošlosti na savremeno društvo.
Kontrastirajući mračnim figurama sveštenika i vojnika, Aranđus prikazuje i lepe žene, koje simbolizuju život i stvaranje. On naglašava da iz žene izlazi čitav svet i da njena moć, poput vode, utiče na sve oko sebe. Savremene tokove umetnosti prati neposredno, formirajući se kao evropski slikar tokom školovanja i kasnije. Njegovu poetiku oblikovali su umetnici poput Bekmana i Kirhnera, kao i filozofija Ničea.
Na akademiji u Diseldorfu predavali su značajni likovni umetnici, uključujući Jozefa Bojsa. Aranđus se seća svog profesora Mihaela Butea, koji je isticao važnost savladavanja zanata pre nego što umetnik razvije svoj autentični izraz i filozofiju. U Srbiji se više ceni zanatski deo umetnosti, što utiče na prisutnost socijalno kritičke umetnosti.
U njegovim radovima prisutni su i autentični simboli iz vremena Trećeg rajha, na kojima je slikao. Ova umetnost, prema Maji Živanović, predstavlja stalno ispitivanje ljudskosti i konteksta, izazivajući emocije kod posmatrača. Aranđus ističe da je naš život fragilan, te da je potrebna decenija da se izgradi, dok je samo jedna sekunda dovoljna da se sve sruši. Autoritarne sile koje nas zastrašuju takođe su ranjive, a sudbina civila u ratovima često je zanemarena.
U zaključku, Ivica Aranđus svojim delima istražuje složene teme ljudske prirode, društvenih normi i istorijskih trauma, stvarajući umetnost koja provocira i inspiriše. Njegov rad postavlja pitanja o identitetu, moći i ranjivosti, dok istovremeno poziva na refleksiju o prošlosti i njenim posledicama na savremeno društvo.
