Jovanka Stanojević, docent na Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu, nedavno je osvojila glavnu nagradu na prestižnoj međunarodnoj manifestaciji Women in Art Fair u Londonu. Ova nagrada dolazi u trenutku kada se Stanojevićeva već godinama ističe kao izuzetno cenjena umetnica u krugovima znalaca. U razgovoru za „Novosti“, ona je istakla važnost prepoznavanja njenog rada na globalnoj sceni, naglašavajući kako takvo priznanje predstavlja potvrdu univerzalne vrednosti njenog umetničkog jezika.
Jedan od značajnih trenutaka u njenoj karijeri je otkup njene umetnosti za kolekciju FAMM, koja sadrži dela poznatih umetnica kao što su Frida Kalo, Meri Kasat i Marina Abramović. Stanojevićeva smatra da ova zbirka simbolizuje promene koje se dešavaju u poziciji umetnica na globalnoj sceni. Ona ukazuje na proces istorijske i institucionalne ispravke, koji je rezultat evolucije teorije umetnosti i feminističke kritike. Prema njenim rečima, danas žene ne samo da ravnopravno učestvuju na svetskim manifestacijama, već često oblikuju nove estetske i konceptualne trendove.
U njenim delima često se javljaju motivi žena, posebno lica, kože i kose. Ona objašnjava da su koža i kosa nosioci taktilnog i emotivnog pamćenja, predstavljajući prvu liniju kontakta između unutrašnjeg bića i spoljašnjeg sveta. Radom na makro-perspektivi, Stanojevićeva dekonstruiše površinski izgled, fokusirajući se na suštinske aspekte ljudskog bića. Ovaj pristup omogućava joj da prikaže apsolutnu ranjivost modela, koja na platnu postaje izvor neverovatne snage.
Stanojevićeva veruje da su srpski umetnici sposobni da se takmiče sa svetskom umetničkom scenom. Ona naglašava da njihovi uspesi u inostranstvu jasno pokazuju njihovu umetničku supstancu. Umetnici iz Srbije, prema njenom mišljenju, razvijaju duboku iskrenost i posvećenost zanatu, što ih izdvaja iz mase često preprodukovane umetnosti na Zapadu.
Tema starosti i prolaznosti vremena ima poseban značaj u njenom radu. Stanojevićeva smatra da je važno predstaviti lepotu vremešnosti u društvu koje često favorizuje večnu mladost. Njena estetika starosti ne idealizuje starost, već je prikazuje u njenoj monumentalnosti, pozivajući posmatrača da se suoči sa prolaznošću. Njen rad dokumentuje proces starenja kao akumulaciju života, stvarajući portrete koji izazivaju strahopoštovanje prema ljudskoj biologiji i psihologiji.
Rad koji Stanojevićeva stvara zahteva dugotrajan proces i mnogo strpljenja. Ona opisuje svoj pristup kao borbu za kontemplaciju u eri brzine. Svako platno zahteva mesece, pa i godine posvećenosti, što predstavlja izazov u savremenom umetničkom tržištu koje teži brzoj produkciji. Njena metodologija rada omogućava joj da stvara duboka i promišljena dela, ali istovremeno ograničava količinu radova koje može da proizvede godišnje.
Iako je teško ostvariti vidljivost na međunarodnoj sceni iz Srbije, Stanojevićeva smatra da su umetnici iz rubnih sredina sposobni da sačuvaju duboku posvećenost i iskrenost u svom radu. U njenom viđenju, globalno tržište traži autentičnost, a umetnici iz periferije mogu da stvore dela koja nisu podložna komercijalnim diktatima.
Kao profesor, Stanojevićeva naglašava važnost rada sa studentima, podstičući ih da razvijaju svoj autentični glas. Ona veruje da je uspeh dugoročan proces i da umetnici moraju izgraditi unutrašnji centar stabilnosti, jer su kritike i pohvale prolazne. U umetnosti, jedino merilo vrednosti su sama dela, a ne spoljašnji faktori.
U zaključku, Jovanka Stanojević predstavlja primer umetnice koja se bori za autentičnost i vrednost svog rada na globalnoj sceni. Njen uspeh na Women in Art Fair-u i u kolekciji FAMM svedoči o sve većem priznanju žena u umetnosti i značaju njihovog doprinosa savremenoj umetničkoj sceni.
