Bojićeva je bila ključna figura u Institutu za muzeologiju i sakralnu umetnost (IMS) od 2014. godine. Tokom svog mandata, posvetila je značajnu pažnju očuvanju i proučavanju arhivske građe, sa posebnim naglaskom na genealogiju starih srpskih porodica. Njeno istraživačko delo obuhvata dvadesetak knjiga iz oblasti nacionalne istorije, a među najistaknutijim radovima su ona koja se bave stradanjem Srba u Sarajevu, Konjicu, Tarčinu, Mostaru i dolini Neretve tokom ratova devedesetih. Ova dela su od suštinskog značaja za razumevanje istorijskih trauma koje su zadesile srpski narod u tom periodu.
Od 2018. do 2025. godine, Bojićeva je aktivno učestvovala na 11 domaćih i međunarodnih naučnih skupova, gde je delila svoje znanje i istraživanja sa kolegama iz različitih delova sveta. Njena posvećenost istraživačkom radu i doprinos akademskoj zajednici su prepoznati i cenjeni. Tokom svoje karijere, Bojićeva je imala priliku da se bavi raznim aspektima srpske istorije, ali je njena posebna strast bila fokusirana na očuvanje kolektivnog sećanja naroda.
Nakon Bojićeve, na čelo IMS-a postavljena je Jankovićeva, koja je pre imenovanja radila kao muzejski savetnik u instituciji. Njena bibliografija uključuje dva značajna naslova: „Put u Carigrad: Knez Mihailo, predaja gradova i odlazak Turaka iz Srbije“ i „Caru na divan: Susreti srpskih vladara i turskih sultana“. Ovi radovi doprinose dubljem razumevanju istorijskih odnosa između Srbije i Osmanskog Carstva, kao i političkih i kulturnih interakcija koje su oblikovale region.
Jankovićeva je takođe poznata po zanimljivoj biografiji, a jedan od kurioziteta je to da je 1988. godine bila prva pratilja na izboru za mis tadašnje Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije (SFRJ). Ovaj deo njene prošlosti ukazuje na širok spektar njenih interesa i sposobnosti, kao i na njenu sposobnost da se prilagodi različitim ulogama u društvu.
Uloga muzeja i institucija kao što je IMS u očuvanju istorije i kulture je od izuzetne važnosti. Muzeji ne samo da čuvaju artefakte i dokumente, već su i mesta gde se istorija može reinterpretirati i proučavati. Kroz različite izložbe, edukativne programe i naučne skupove, oni pružaju platformu za dijalog o prošlosti, kao i za razumevanje njenog uticaja na sadašnjost i budućnost.
U svetlu trenutnih društvenih i političkih izazova, rad institucija kao što je IMS postaje još značajniji. Očuvanje kulture i identiteta naroda, kao i edukacija mladih generacija o važnosti istorijskih događaja, ključni su za izgradnju stabilnijih i pravednijih društava. Kroz svoje istraživačke projekte, Jankovićeva i njen tim imaju zadatak da nastave tradiciju očuvanja srpske kulturne baštine i da inspirišu nove generacije da se uključe u istraživanje i očuvanje svoje istorije.
Jedan od najvećih izazova s kojima se muzeji suočavaju danas je digitalizacija i prilagođavanje novim tehnologijama. U eri informacija, sposobnost da se istorijski podaci efikasno prenesu i učine dostupnim široj javnosti je od suštinskog značaja. Ovo ne samo da povećava pristupačnost informacija, već i omogućava mlađim generacijama da se povežu sa svojom kulturom i istorijom na nov način.
U zaključku, Bojićeva i Jankovićeva su svojim radom u IMS-u ostavile značajan trag u polju muzeologije i očuvanja kulturne baštine. Njihova posvećenost istraživanju i edukaciji predstavlja temelj za buduće generacije, koje će nastaviti da istražuju i čuvaju bogatu istoriju srpskog naroda. U svetu koji se brzo menja, važnost ovakvih institucija i njihovog rada ne može biti dovoljna.
