Pocetak stamparstva u Zagrebu vezuje se za boravak istoricara Pavla Ritera Vitezovica, koji je od 1652. do 1713. godine svojim radom transformisao ovaj grad u središte hrvatske knjige i kulture. Vitezović je bio ključna figura u razvoju štamparstva u Zagrebu, ali pre njega, dolazak isusovaca 1606. godine ukazao je na potrebu za osnivanjem štamparije. Isusovci su 1664. godine nabavili štampariju, koja, nažalost, nije radila efikasno i na kraju je završila u ostavama biskupskog dvora na Kaptolu.
Vitezović je „otkrio“ ovu štampariju i od 1695. do 14. juna 1706. godine imao je privilegiju da je koristi. Tokom tog perioda, 1696. godine, štampao je svoju knjigu „Kronika aliti spomen vsega svieta“. Na prigovor da nije štampao dovoljno knjiga, on je ponosno odgovorio: „Ta bi štamparija, kroz više od trideset godina zametnuta, bila propala, da je ja nijesam svojom brigom i trudom uskrsnuo, znatnim troškom obnovio…“
Nakon odlaska Vitezovića u Beč, u Zagrebu se pojavilo više stranih štampara, no Srbi nisu pokazivali interes da otvore svoju štampariju sve do Velike seobe Srba 1690. godine. Tada je srpska jerarhija započela borbu da im carska vlast odobri otvaranje štamparije, ali to nije urodilo plodom. Tek na kraju XVIII veka, Srbi su u Beču došli u posed jedne štamparije, koju je posedovao Stefan Novaković, ali je ubrzo prodao zbog materijalnih teškoća. Pravi zamah srpsko štamparstvo doživelo je tek u XIX veku, kada su otvorene mnoge štamparije na području Južne Ugarske i u Kneževini Srbiji.
U vreme ilirskog pokreta, štamparstvo kod Hrvata doživelo je preokret zahvaljujući dr. Ljudevitu Gaju, koji je 28. decembra 1852. godine otvorio „Narodnu knjigarnicu“. Ova knjižara je postavila temelje za razvoj hrvatske književnosti i kulture, naglašavajući važnost narodnog jezika. Tokom ovog perioda, Srbi su se u Zagrebu oslanjali na usluge hrvatskih štampara, gde su štampana neka dela srpske književnosti, kao što su „Basne“ Dositeja Obradovića 1847. godine.
Razmirice između Srba i Hrvata postale su vidljive i kroz štampu. U prvom broju „Srpskog zabavnika“, Dušan Rogić je objavio tragediju „Zlatica“, koja se bavila tim razmiricama. Godina 1850. bila je značajna za štamparstvo, kada je kod Franje Župana štampan „Srpski kalendar“ i razna dela srpskih autora. U ovom periodu, povremeno su se pojavili i naslovi na ćirilici, što je dodatno obogatilo kulturnu scenu Zagreba.
Rogić je 1884. godine pokrenuo „Srpski zabavnik“, koji je postao važan književni list. Njegovo uredništvo je naglašavalo potrebu za srpskim književnim sadržajem u Zagrebu, kako bi se očuvala srpska kultura i identitet. Dušan Rogić, rođen u Šimanovcima 1855. godine, bio je ključna figura u ovom pokretu i njegov rad je značajno doprineo razvoju srpske književnosti u Zagrebu.
Tokom 1897. godine, Rogić je izgubio posao iz političkih razloga i prešao u Srbiju, gde je nastavio da se bavi obrazovanjem. Njegov trag se gubi pred Prvi svetski rat, ali njegov doprinos srpskom štamparstvu i književnosti ostaje neizbrisiv. U narednim godinama, štamparstvo u Zagrebu će se i dalje razvijati, a uticaj „Srpskog zabavnika“ i drugih medija ostati će značajan za očuvanje srpske kulture u Hrvatskoj.
Ova istorijska perspektiva pokazuje kako je štamparstvo u Zagrebu kroz vekove bilo od presudnog značaja za kulturni identitet i razvoj književnosti, kako među Srbima, tako i među Hrvatima. U narednim izdanjima, čitaoci će imati priliku da saznaju više o uticajnim novinama kao što je „Srbo-bran“, koje su oblikovale javno mnjenje i kulturni život u Zagrebu.
