U Zagrebu su javni nastupi srpskih pevača, kao i besede na proslavama Sv. Save, postali značajni društveni događaji, često zabeleženi u novinskim izdanjima. Jedan od tih događaja održan je 27. januara 1898. godine, kada je Svetosavska beseda prikazana u „Agramer cajtungu“. Izveštač je istakao doprinos umetnika poput dramaturga dr Andrića, oberrežisera A. Fijan i pijanistkinje M. Vranešević, čiji je nastup obeležio večer. Publika je sa oduševljenjem pozdravila pesme Srpskog pevačkog društva, a muški hor je postigao poseban uspeh sa izvedbom srpskih narodnih pesama.
Među istaknutim muzičarima tog vremena bio je tenor Stevan Deskašev, rođen 3. oktobra 1825. godine u Aradu. Njegovo muzičko obrazovanje započelo je u Beogradu, gde se pridružio Narodnom pozorištu, a kasnije je postao deo Hrvatskog zemaljskog kazališta. Deskašev je često nastupao van Zagreba, ali su poslednje godine njegovog života bile obeležene zaboravom i siromaštvom, a umro je 13. januara 1921. godine.
Marko Tajčević bio je jedan od osnivača muzičke škole „Lisinski“ u Zagrebu, gde je dirigovao u horovima „Balkan“, „Srpsko pevačko kolo“ i „Sloga“. Njegova dela često su bila inspirisana narodnim melosom, a on je nastojao da spoji elemente balkanskog folklora sa savremenom evropskom muzikom.
Muzički život u Zagrebu pre Prvog svetskog rata bio je neodvojiv od srpskih muzičkih velikana kao što je Petar Konjović, rođen 5. maja 1883. godine. Njegovo delo duboko je ukorenjeno u muzičkom životu Zagreba, a 1917. godine predstavio je svoju prvu operu „Miloševa ženidba“, koja je kasnije preimenovana u „Vilin veo“. Konjović je, uprkos austrijskoj cenzuri, uspeo da se afirmiše kao muzički kritičar i autor, a njegovo najznačajnije delo, simfonijske varijacije „Na selu“, nastale su tokom Prvog svetskog rata.
Marko Tajčević, mlađi savremenik Konjovića, rođen je 29. januara 1900. godine. Njegova muzička karijera započela je u Zagrebu, gde je studirao kod poznatih muzičara. Nakon povratka iz Beča, radio je kao nastavnik i aktivno se bavio horskim dirigovanjem i muzičkom kritikom. Kasnije se preselio u Beograd, gde je postao profesor na Muzičkoj akademiji.
Svetislav Stančić, koji je rođen u Zagrebu 7. jula 1895. godine, takođe je ostavio značajan trag u muzičkom životu grada. Nakon završetka muzičke škole, radio je kao korepetitor i nastavnik, a njegovo obrazovanje je uključivalo studije u Berlinу. Njegov rad kao dirigenta Srpskog pevačkog društva bio je naročito uspešan, dok je kao klavirski pedagog zaslužan za obrazovanje mnogih muzičara.
Muzička scena Zagreba, obeležena prisustvom srpskih umetnika, stvorila je bogatu kulturnu razmenu i doprinosila razvoju muzičke tradicije. Ovi umetnici nisu samo doprinosili lokalnoj muzičkoj sceni, već su ostavili dubok trag u istoriji muzike, čime su obogatili kulturno nasleđe grada.
U narednim danima, više o tome kako su se srpski umetnici u Zagrebu opredelili za horove i kako je to uticalo na muzičku scenu, biće predstavljeno u novim izdanjima.
