Zajednički stav svih pravoslavnih vladika o kremaciji je da spaljivanje tela pokojnika nije u skladu sa pravoslavljem, kako teološki, tako i crkveno-pravno. Episkopi su jednoglasno istakli da se kremacija ne može smatrati „alternativnim oblikom“ sahrane unutar pravoslavnog etosa. Njihovo mišljenje se ne zasniva na sociološkim ili emocionalnim kriterijumima, već na Otkrivenju, Tradiciji i praksi Crkve koja traje više od dve hiljade godina. Oni su naglasili da su država i njeni zakoni jedno, dok su Crkva i vera vernika nešto sasvim drugo.
U središtu svih izjava vladika nalazi se ličnost Isusa Hrista. Episkopi su podvukli da Hristos nije kremiran, već je sahranjen na specifičan način: s poštovanjem, u tišini i iščekivanju Vaskrsenja. Hristova sahrana nije samo istorijska činjenica, već dogmatski događaj, nerazdvojno povezan sa Vaskrsenjem. Kako su objasnili, ko prihvata Vaskrsenje, prihvata i sahranu, dok kremacija potiče iz pogleda na svet koji umanjuje značaj tela.
U pravoslavnoj teologiji, telo nije zatvor duše, već hram Svetog Duha. Kroz telo se krštavamo, pričešćujemo, molimo i osvećujemo. Zbog toga Crkva poštuje telo i nakon smrti kroz opelo, tamjan, poljubac i sahranu. Kremacija, s druge strane, simbolički poništava ovu teologiju, jer odražava logiku nestajanja, a ne iščekivanja. Istorijski, kremacija je bila povezana s paganskim ili istočnim filozofskim učenjima, a ne sa hrišćanskom verom.
Episkopi su se pozvali na velike Oce Crkve kako bi potkrepili svoje stavove. Jovan Zlatousti je više puta naglasio da telo učestvuje u spasenju i zaslužuje poštovanje, dok Vasilije Veliki ističe da način na koji ispraćamo preminule otkriva šta zaista verujemo o Vaskrsenju. Grigorije Niski govori o svetosti ljudskog tela, naglašavajući da telo zadržava vezu sa ličnošću i nakon smrti.
Poseban naglasak stavljen je na pastoralni aspekt. Vladike su jasno naglasile da Crkva ne osuđuje ljude, već dela koja su protivna njenoj teologiji. Ko izabere kremaciju, čini to sa ličnom odgovornošću, znajući da Crkva ne može da služi opelo jer bi to predstavljalo teološku kontradikciju. Crkva ne može blagosloviti delo koje poništava samu poruku Vaskrsenja, koja je srž hrišćanske vere.
Episkopi su se složili da Crkva može saosećati, pratiti i prigrli čoveka, ali ne može pregovarati o istini. Kremacija može biti izbor društva koje se udaljava od misterije smrti, ali ne može biti izbor Crkve koja živi i diše vaskrsenjem. Danas, kada se često raspravlja o smrti koristeći pojmove poput „pravo“, „olakšica“ ili „moderni izbor“, Crkva ne zanemaruje bol ili finansijske teškoće porodica, ali ne može dozvoliti da se smrt pretvori u običan upravljački događaj, odvojen od misterije života i večnosti.
Sahrana, osim što je teološki čin, ima i duhovnu ulogu: podseća čoveka na njegove granice, poziva na pokajanje i uključuje ga u molitvu Crkve za preminule. Grob nije mesto zaborava, već znak sećanja, molitve i nade. Kremacija često vodi ka tihoj eliminaciji ličnosti iz kolektivnog pamćenja, kako crkvenog, tako i društvenog.
Episkopi su naglasili da je danas više nego ikada potrebna jasna i nedvosmislena poruka. Crkva mora govoriti s ljubavlju, ali i istinom, bez straha da će biti proglašena „stroga“ ili „van vremena“. Kako su rekli, „Crkva ne sledi vreme; pozvana je da ga osvetli.“ Poruka episkopa postaje jasnija: stav Crkve o kremaciji nije pitanje tradicije ili običaja, već pitanje vere, identiteta i nade u Vaskrsenje. Pravoslavlje znači sahranu, iščekivanje i Vaskrsenje, a ne kremaciju, ne nestajanje, ne zaborav.
U skladu sa ovim stavovima, episkopi su jasno poručili da je potrebna teološka jasnoća i pastoralna odgovornost kako bi se obezbedilo da pravoslavni vernici pravilno razumeju značenje smrti i sahrane u svetlosti hrišćanske vere.
