Istraživači su nedavno otkrili jedan od najstarijih krematorijuma na svetu u Malaviju, koji datira pre oko 9.500 godina. Ova arheološka lokacija, koja se nalazi u skloništu od stene u podnožju planine Hora na severu zemlje, otkrila je važne dokaze o ritualima drevnih afričkih lovaca-sakupljača. Krematorijum je sadržao ostatke odrasle žene, a tokom iskopavanja 2017. i 2018. godine, pronađeno je ukupno 170 delova ljudskih kostiju.
Dokazi o kremaciji uključuju slojeve pepela, uglja i sedimenta, što ukazuje na to da je proces spaljivanja bio nameran. Iako lobanja žene nije pronađena, tragovi posekotina sugerišu da su delovi tela uklonjeni pre paljenja, što može ukazivati na ritualne aspekte sahrane. Istraživači su naglasili da nema dokaza o nasilju ili kanibalizmu, a delovi tela mogli su biti čuvani kao simboli ili za ponovno sahranjivanje.
Sklonište od stene nije samo mesto sahrane, već je služilo i kao spomenik, sa ostacima koji datiraju između 16.000 i 8.000 godina. Ova otkrića uključuju i kolekcije kostiju različitih pojedinaca, što dodatno naglašava značaj ovog mesta u kontekstu drevnih društava. Unutar krematorijuma pronađeni su kameni šiljci, koji su verovatno korišćeni u ritualne svrhe, što ukazuje na složene verovanjima i praktikama ovih zajednica.
Dimenzije lomače, koja je bila veličine bračnog kreveta, sugerišu visoki nivo veština i koordinacije među članovima zajednice prilikom izgradnje i održavanja ovog mesta. Naknadne vatre na istom mestu sugerišu da je kremacija imala simbolički značaj i da je lokacija korišćena i za svakodnevni život. Prethodno najstariji poznati krematorijum sa ljudskim ostacima u Africi datirao je samo oko 3.500 godina unazad, što čini ovo otkriće još značajnijim.
Ovo otkriće iz Malavija pruža nove uvide u složenost društvenih pravila i rituala drevnih lovaca-sakupljača, ukazujući na to da su oni imali napredne sisteme verovanja i visoki nivo društvene organizacije mnogo pre nego što se ranije pretpostavljalo. Stručnjaci smatraju da ovo otkriće menja našu percepciju o životu i društvenim ulogama afričkih lovaca-sakupljača u praistoriji, naglašavajući da su rituali i tretman preminulih bili pažljivo strukturirani.
Ovakva otkrića su ključna za razumevanje kako su se drevne zajednice odnosile prema smrti i sahrani, kao i kako su razvijale svoje rituale i verovanja. Krematorijum u Malaviju ne samo da osvetljava prošlost ovih zajednica, već i pruža platformu za dalja istraživanja o njihovim životima i kulturi.
U svetlu ovog otkrića, istraživači će nastaviti da proučavaju ove drevne običaje kako bi bolje razumeli kako su se razvijala društva u Africi tokom praistorije. Ovaj važan nalaz može imati široke implikacije na arheološka istraživanja i naše razumevanje ljudske istorije, posebno u kontekstu rituala i tradicija koje su oblikovale živote naših predaka. Na kraju, krematorijum u Malaviju predstavlja ne samo mesto sahrane, već i simbol kompleksnosti ljudskog postojanja i naše sposobnosti da razvijamo rituale koji odražavaju naše vrednosti i verovanja kroz vekove.
