Prvi dan maja u kalendaru Srpske pravoslavne crkve posvećen je Prepodobnom Jovanu Dekapolitu, čiji je život ostao zabeležen kao svedočanstvo istrajnosti u veri, poslušnosti i duhovnom podvigu u jednom od najtežih perioda crkvene istorije. Njegovo ime je neodvojivo povezano sa vremenom ikonoborne krize u Vizantiji, kada je car Lav Jermenin pokrenuo progon poštovalaca svetih ikona. U takvim okolnostima, kada je ispovedanje pravoslavne vere često značilo i stradanje, Prepodobni Jovan je stajao uz svog duhovnog učitelja, Svetog Grigorija Dekapolita, i Svetog Josifa Pesmopisca, kao jedan od onih koji nisu odstupili od crkvenog predanja.
Prepodobni Jovan bio je učenik Svetog Grigorija Dekapolita, jednog od istaknutih podvižnika iz Isavrijskog Dekapolja. Prema predanju, postojale su dve oblasti koje su nosile to ime: jedna u Palestini, koja se pominje u Jevanđelju po Mateju, i druga u Isavriji, iz koje potiče Sveti Grigorije. U mladosti, Jovan napušta svetovni život i odlazi svom duhovnom ocu, gde prima monaški postrig. Od samog početka svog monaškog života, odlikovao se smirenjem, poslušnošću i revnošću, što je, prema predanju, u velikoj meri radovalo i samog Svetog Grigorija, koji je u njemu video vernog učenika i saputnika u podvigu.
Zajedno su živeli u asketskom trudu, moleći se i boreći se za očuvanje pravoslavne vere u vreme kada je ona bila izložena pritiscima i osporavanjima. Kada je car Lav Jermenin obnovio ikonobornu jeresi i pokrenuo progon Crkve, Sveti Grigorije, Prepodobni Jovan i Sveti Josif Pesmopisac dolaze u Carigrad. Njihova misija nije bila politička, već duhovna: utvrđivanje vernih u ispovedanju pravoslavne vere i očuvanju svetih ikona. U tom delovanju, Crkva ih pamti kao ispovednike, one koji su rečju i primerom branili predanje koje su primili.
U jednom trenutku, Sveti Josif biva poslat u Rim, ali je na tom putu uhvaćen i zatočen na Kritu. Sveti Grigorije ubrzo odlazi iz ovog sveta, ostavljajući svog učenika Jovana da nastavi podvig u Carigradu. Nakon smrti svog učitelja, Prepodobni Jovan postaje iguman manastira Dekapolitovog u Carigradu. Taj period njegovog života bio je obeležen još intenzivnijim duhovnim trudom. Predanje svedoči da je, primivši odgovornost igumana, još snažnije posvetio svoj život molitvi, podvigu i brizi za spasenje ne samo monaha u manastiru, već i svih koji su dolazili u kontakt s njim.
Njegova služba nije bila samo upravna, već pre svega duhovna, vođenje ljudi kroz primer života, a ne kroz reč. Prepodobni Jovan se upokojio oko 820. godine, mirno, nakon života ispunjenog podvigom i služenjem. Njegovo telo sa poštovanjem sahranio je Sveti Josif Pesmopisac, blizu groba Svetog Grigorija Dekapolita, njegovog duhovnog oca. Time je, kako se u predanju naglašava, i fizički potvrđena njihova duhovna povezanost, koja je trajala od monaškog početka pa sve do večnosti.
Kasnije je Sveti Josif preneo njihove mošti u crkvu posvećenu Svetom Nikoli Čudotvorcu, čime je njihovo poštovanje dodatno učvršćeno u crkvenom predanju. Prepodobni Jovan ostaje simbol hrabrosti i postojanosti u veri, a njegov život i podvig inspirišu mnoge generacije vernika do danas. Njegova posvećenost i duhovna snaga ostavili su dubok trag u istoriji Crkve, podsećajući nas na važnost očuvanja tradicije i istine u teškim vremenima. U svetlu njegove borbe, vernici pronalaze snagu da se suoče s vlastitim izazovima i da ostanu verni svojim uverenjima.
