SRPSKA akademija nauka i umetnosti (SANU) sa velikom žalošću obaveštava javnost da je 6. februara 2026. godine, u Novom Sadu, u 82. godini, preminuo akademik Miro Vuksanović, jedan od najistaknutijih književnika Srbije. Njegovo nasleđe nije samo u bogatom književnom opusu, već i u značajnom doprinosu srpskoj kulturi kroz urednički rad i razvoj bibliotekarstva.
Miro Vuksanović je rođen 4. maja 1944. godine u Krnjoj Jeli. Osnovnu školu završio je u svom rodnom mestu, a Višu realnu gimnaziju u Nikšiću. Diplomirao je 1969. godine na Filološkom fakultetu u Beogradu, na Grupi za jugoslovensku i opštu književnost. Njegova karijera u obrazovanju započela je kao profesor srpskog jezika i književnosti u Tehničkom školskom centru u Somboru od 1970. do 1975. godine, gde je takođe vršio dužnost pomoćnika direktora.
Godine 1975. postao je upravnik Gradske biblioteke „Karlo Bijelicki“ u Somboru, na tom mestu je ostao do 1988. godine. U njegovom mandatu, fond biblioteke je uvećan za sto hiljada knjiga, a pokrenuta je i izdavačka delatnost biblioteke. Uređivao je časopis „Dometi“ i bio glavni urednik od 1979. do 1988. godine.
Nakon toga, od 1988. do penzionisanja 2014. godine, Vuksanović je bio upravnik Biblioteke Matice srpske. Tokom ovog perioda, pokrenuo je nekoliko značajnih serija knjiga, među kojima je i višetomni katalog zbirke starih srpskih knjiga. Njegov rad u najstarijoj srpskoj biblioteci nacionalnog značaja obuhvata i digitalizaciju, koja je doprinela razvoju Virtuelne biblioteke Srbije.
Vuksanović je bio aktivan i u okviru Matice srpske, gde je od 2004. do 2008. godine bio potpredsednik, a od 2008. godine glavni urednik Izdavačkog centra. Pokrenuo je Anotološku ediciju „Deset vekova srpske književnosti“, koja je 2014. godine nagrađena Specijalnom nagradom na Međunarodnom beogradskom sajmu knjiga.
Osim što je uređivao razne edicije, Vuksanović je bio i član Upravnog odbora Matice srpske, kao i mnogih drugih kulturnih i naučnih institucija. Njegova urednička i bibliotečka delatnost ostavila je dubok trag u srpskoj kulturi, a dobio je i brojne nagrade za svoj rad, uključujući „Milorad Panić Surep“ i „Đuro Daničić“.
U svojoj književnoj karijeri, Vuksanović je napisao dela kao što su „Kletva Peka Perkova“, „Semolj gora“, „Semolj zemlja“, i „Otvsjudu“. Njegova dela su nagrađivana i prepoznata u srpskoj književnoj sceni, a bio je dobitnik više uglednih nagrada, uključujući NIN-ovu nagradu za najbolji roman 2005. godine.
Pored književnog stvaralaštva, Vuksanović je bio član raznih odbora i komisija, uključujući Odbor za proučavanje istorije književnosti i Akademijski odbor za kulturu i umetnost. Njegova stručnost i posvećenost umetnosti i kulturi Srbije su neprocenjivi.
Miro Vuksanović je bio i dugogodišnji predsednik Upravnog odbora Andrićeve zadužbine, kao i član Upravnog odbora Zadužbine Miloša Crnjanskog. Njegova posvećenost očuvanju i promociji srpske književnosti i kulture čini ga jednim od najznačajnijih figura u savremenoj srpskoj kulturi.
Odlazak Mira Vuksanovića predstavlja ogroman gubitak za srpsku književnost, kulturu i SANU. Njegovo nasleđe će živeti kroz dela koja je stvorio i institucije koje je oblikovao. Njegov doprinos će biti zapamćen i cenjen, kako među čitateljima, tako i među kolegama u svetu književnosti i nauke. Srpska akademija nauka i umetnosti će nastaviti da neguje njegov rad i doprinos srpskoj kulturi i književnosti.
