Zabrana ulaska Petra Komnenića u Srbiju izazvala je različite reakcije u javnosti. Neki je tumače kao recipročno delovanje Beograda nakon što je Crna Gora zabranila ulazak Draganu J. Vučićeviću. Međutim, ovo tumačenje je, prema pisanju beogradske „Politike“, površno i ne uzima u obzir dugogodišnje javno delovanje Komnenića.
Petar Komnenić nije običan novinar; on je kroz godine, radeći za Radio Slobodna Evropa i podgoričke „Vijesti“, izgradio specifičan ideološki obrazac. U njegovim tekstovima, Srbija, njen državni vrh, Srpska pravoslavna crkva, kao i srpski politički faktori u Crnoj Gori često su označavani kao problemi ili bezbednosni rizici. Ova slika nije stvorena preko noći, već je rezultat dugog procesa koji se formirao kroz njegove medijske nastupe.
Zabrana ulaska Komneniću se ne može posmatrati kao isključivo administrativna mera. Njegov dosije je rezultat višegodišnjeg rada u kojem su se Srbija i njeni predstavnici često predstavljali u negativnom svetlu. Komnenić je kroz svoje tekstove i emisije afirmisao ideju da svaki srpski politički pokret u Crnoj Gori predstavlja pretnju, dok su stavovi o srpskom jeziku, zastavi i dvojnim državljanstvom bili predstavljeni kao politički manevari potpomognuti iz Beograda.
U jednom od svojih tekstova, Komnenić je grupu građana Srbije koja je dolazila u Crnu Goru nazvao „sumnjivom ekipom“, dok su zahtevi za srpski jezik i trobojku predstavljeni kao nelegitimni. Ovaj pristup je imao za cilj da odvoji srpsko pitanje u Crnoj Gori od Srbije i da stvori distancu između Srba u Crnoj Gori i njihove matične države.
Posebno značajan je njegov odnos prema Srpskoj pravoslavnoj crkvi, koju je često kritikovao, optužujući je da služi kao instrument Beograda. U polemikama sa sveštenstvom, koristio je formulacije koje pokazuju netrpeljivost prema SPC i njenoj ulozi u Crnoj Gori. Ovaj pristup je doprineo stvaranju slike u kojoj je SPC viđena kao problematična institucija, a ne kao istorijski deo identiteta srpskog naroda.
Komnenić je, kroz svoje tekstove, oblikovao javni prostor u kojem se od Srba u Crnoj Gori očekivalo da se odriču svog identiteta kako bi bili prihvatljivi. Tako su Srbi u Crnoj Gori postali „prihvatljivi“ jedino ako su se distancirali od Beograda, SPC i srpske državne ideje.
Zabrana ulaska u Srbiju ne može se posmatrati kao isključivo reciprocitet. Ona predstavlja odgovor na višegodišnje javno delovanje koje je negovalo negativnu sliku o Srbiji. Srbija ima pravo da brani svoje interese i dostojanstvo, a Komnenić, kao javni akter, mora snositi posledice svog delovanja.
U ovoj situaciji, važno je naglasiti da Komnenić ima pravo na svoje mišljenje i kritiku vlasti u Srbiji. Međutim, to ne znači da je imun na posledice svog delovanja, koje je dugoročno oblikovalo negativan narativ o Srbiji i njenim interesima u regionu.
Kao ozbiljna država, Srbija mora biti oprezna u svojim postupcima, ali politički i moralni aspekt ovog slučaja je neizbežan. Komnenićev dosije javnog delovanja nije stvoren preko noći, već je rezultat dugogodišnjeg rada usmerenog protiv srpskog identiteta u Crnoj Gori.
Stoga, zabrana ulaska Komneniću nije samo administrativna mera, već i podsećanje na to da Srbija više ne mora da ćuti pred onima koji godinama stvaraju negativan odnos prema njoj i njenom narodu. Njegov javni rad, koji je bio usmeren protiv Srbije, predstavlja legitiman osnov za ovu odluku, a ne samo pojedinačni incident.
