Pre devet i po decenija, 13. maja 1931. godine, srpski kompozitor, dirigent, horovođa i pedagog Josif Marinković, napustio je ovaj svet. U tom trenutku, književnik Veljko Petrović je, u ime Srpske kraljevske akademije nauka, izjavio da sa Marinkovićem odlazi „poslednji predstavnik zanosne srpske romantike 19. veka, koja za naš duhovni život znači klasično razdoblje“. Ova izjava oslikava značaj Marinkovića kao umetnika čija je strastvena ljubav prema narodu i umetnosti oblikovala srpsku muziku tog vremena.
Povodom 175 godina od njegovog rođenja, u prijemnom holu SANU izložene su njegove najznačajnije kompozicije, monografije, članci i fotografije. Ova izložba, koju je postavila Sanja Petrović, obuhvata bogat opus Marinkovića, koji se sastoji od više od 190 dela. Marinković je rođen 1851. godine u Vranjevu, blizu Novog Bečeja, u dobrostojećoj porodici. Njegova muzička karijera počela je u mladosti, kada je svirao tamburu, gitaru, harmoniku i klavir. Unatoč otporu roditelja prema njegovom muzičkom obrazovanju, koji su želeli da se bavi nečim „uglednijim“, njegov talenat nije mogao ostati neprimećen.
Marinković je upisao čuvenu Preparandiju u Somboru, gde je njegov talent prepoznao češki kompozitor Dragutin Blažek. U to vreme, Marinković je započeo kompoziciju, stvarajući klavirsku Sonatinu za četiri ruke, prvo delo ovog žanra u srpskoj muzici. Podstaknut profesorovom preporukom, njegovi roditelji su pristali da ga pošalju na studije muzike u Prag.
Na Orguljskoj školi Univerziteta u Pragu, Marinković je učio teoriju muzike kod kompozitora Františeka Zdenjaka Skuherskog. Takođe je pohađao predavanja iz estetike muzike u Beču kod profesora dr Eduarda Hanslika. Nakon diplomiranja, Marinković se vratio u Beograd, gde je radio kao dirigent u različitim pevačkim društvima, kao što su Beogradsko pevačko društvo i Akademsko pevačko društvo „Obilić“. Predavao je muziku u Bogosloviji, Učiteljskoj školi i Drugoj muškoj gimnaziji.
Njegov opus uključuje jedanaest kola, odnosno spletova obrada narodnih pesama, za muške ili mešovite horove, što se može smatrati početkom Mokranjčevih „Rukoveti“. Marinković je u srpskoj muzici postavio temelje za žanr horova uz pratnju klavira, kao i komponovao muziku za pozorišne komade. Njegove solo pesme su mu doneli epitet „srpski Šubert“, a njegov rad obuhvata i antologiju na stihove romantičarske srpske poezije, gde se nalaze pesme velikih imena poput Branka Radičevića i Đure Jakšića.
Jedno od najznačajnijih dela duhovne muzike Josifa Marinkovića je „Božanstvena liturgija Sv. Jovana Zlatoustog“, koja je sastavljena za pravoslavne bogosluženja. Ova liturgija se ističe nadahnutim stavom „Otče naš“, koji se smatra remek-delom horske literature. Prvi put je izvedena 1935. godine zahvaljujući Kosti Manojloviću, koji je sakupio delove liturgije iz Marinkovićeve zaostavštine. Premijerno izvođenje je izvelo Učiteljsko pevačko društvo „Marinković“ pod dirigentskom palicom Bajšanskog.
Miloje Milojević, prvi srpski doktor muzikologije, opisao je Marinkovića kao „prvog i poslednjeg istinskog srpskog romantičara u muzici, stvaratelja originalne inspiracije“. Marinković je umro u Beogradu, a u njegovu čast je nazvana muzička škola na Vračaru. Svake godine, u Novom Bečeju se održava manifestacija „Obzorja na Tisi – Dani Josifa Marinkovića“, koja uključuje konkurs za solo pesmu. U Zrenjaninu, mešoviti hor „Josif Marinković“ pod upravom Slobodana Bursaća, 1987. godine, osvojio je titulu Svetskog hora na takmičenju u Langolenu, Vels.
Marinkovićeva dela i dalje žive, inspirirajući nove generacije muzičara i ljubitelja umetnosti, dok njegovo ime ostaje trajno urezano u istoriju srpske muzike.
