Radivoje Bojović, čuveni istoričar i kustos iz Čačka, ostavio je dubok trag u oblasti istraživanja kulturne baštine Srbije. Tokom svoje karijere, koja traje više od pet decenija, Bojović je angažovan na brojnim projektima, uključujući postavke, izložbe i istraživanja, a posebno se ističe njegov rad na spomen-sobi vojvode Petra Bojovića, jednog od najznačajnijih vojnih lidera Srbije tokom Velikog rata.
Bojović je svoje prve korake u istraživanju napravi tokom studija istorije na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Njegova strast za otkrivanjem nepoznatih aspekata istorije dovela ga je do Novo groblja u Beogradu, gde je imao značajan susret sa gospođom Doroslovački, koja mu je omogućila pristup važnim dokumentima vezanim za vojvodu Milićevića. Ovaj susret bio je ključan za Bojovića, jer je rezultirao njegovim doprinosom čačanskom muzeju, gde je donirao vredne eksponate poput Karađorđeve zvezde.
Iako su postojale brojne ideje za otvaranje memorijalnog muzeja vojvode Bojovića u Čačku, realizacija tih planova nije bila moguća zbog nedostatka podrške lokalnih vlasti i muzeja. Vojvoda Bojović je bio duboko povezan sa Moravičkim okrugom, a njegova porodica imala je značajnu ulogu u istoriji tog područja. Njegov brat, vladika Jefrem, živeo je u Čačku sve do 1933. godine, što dodatno ukazuje na značaj ovih istorijskih ličnosti za lokalnu zajednicu.
Kao istoričar, Bojović je strastveno istraživao arhivsku građu, pretražujući zbirke i albume kako bi sakupio svedočanstva o znamenitim ličnostima. Njegov rad rezultirao je realizacijom sedam stalnih postavki i 39 izložbi koje su obišle 21 grad u Srbiji, a neke su održane i u inostranstvu. Njegove izložbe su bile posvećene važnim temama, uključujući period od 1804. do 1941. godine, a otvaranje spomen-sobe vojvode Bojovića u užičkom muzeju je označilo važan trenutak u obeležavanju stogodišnjice Velikog rata.
Bojović je neumorno tragao za zaostavštinom vojvode Bojovića, koja je tokom godina bila rasuta i zaboravljena. Njegova povezanost sa rodbinom i prijateljima vojvode omogućila mu je da prikupi značajne komade istorije. Iako su postojale ponude da se ova zaostavština preda Muzeju u Beogradu, nikada nije došlo do realizacije, što je Bojoviću ostavilo osećaj nepravde.
Kroz svoj istraživački rad, Bojović je uspeo da prikupi više od 10.000 predmeta, uključujući lične zaostavštine vladarskih porodica, oficira, naučnika i sveštenika. Jedno od njegovih najvećih otkrića bila je biblioteka prote Vićentija Popovića, koja sadrži knjige stare više od četiri veka i prva numizmatička zbirka u Čačku.
Pored toga, Bojović je istraživao i u inostranstvu, u gradovima poput Moskve, Pariza i Kijeva, gde je došao do značajnih etnografskih zbirki, uključujući radove Nadežde Petrović. Njegovo znanje o arhivima i muzejima omogućilo mu je da prikupi i katalogizuje neprocenjive istorijske podatke, čime je značajno obogatio kulturnu baštinu Srbije.
Danas, Bojović uživa u zasluženoj penziji, ali njegov rad i doprinos kulturi i dalje ostaju neizbrisivi. Njegova posvećenost očuvanju istorije i kulturnog nasleđa Srbije čini ga jednim od najvažnijih istoričara u zemlji, a njegovi napori da se sačuva sećanje na vojvodu Petra Bojovića i druge značajne ličnosti srpske istorije ne smemo zaboraviti. Kroz svoje istraživanje i predan rad, Bojović je postavio temelje za buduće generacije istraživača i ljubitelja istorije, ostavljajući trajnu poruku o značaju očuvanja kulturnog nasleđa.
