Srbija godišnje izveze oko 130.000 tona povrća, pri čemu se najviše izvozi zamrznuto povrće. Prema podacima Udruženja za poljoprivrednu i prehrambenu industriju Privredne komore Srbije, sledeće u izvozu su sveži crni luk, šargarepa, krastavci i kornišoni, dok se u manjoj meri izvoze paradajz i paprika.
Na međunarodnom tržištu najprodavanije zamrznuto povrće uključuje pečurke, papriku, mešano povrće, kukuruz šećerac i grašak. Krompir i svež paradajz najviše se izvoze u Crnu Goru, dok se značajne količine svežeg paradajza šalju i u Mađarsku. Domaći zamrznuti kukuruz šećerac nalazi kupce u Iraku, Belgiji i Francuskoj, dok Nemci i Česi uvoze lubenice iz Srbije, a Belgijanci i Nemci takođe kupuju zamrznutu papriku.
Nemačko tržište se snabdeva i svežim kornišonima, koji se u Nemačkoj prerađuju. U 2024. godini, kornišoni sa 150 hektara u opštini Žabalj, sa prosečnim prinosom od 23 tone po hektaru, završili su u nemačkim teglama.
Zamrznuti grašak se izvozi u Hrvatsku, Severnu Makedoniju i Bosnu i Hercegovinu, koja takođe kupuje svežu papriku. Šargarepu izvozimo u Hrvatsku, Bosnu i Hercegovinu, Crnu Goru i Bugarsku. Povrtari iz Begeča, u blizini Novog Sada, su najveći proizvođači šargarepe na Balkanu i sa oko 600 hektara godišnje prodaju 20.000 tona ovog povrća.
Jedan proizvođač crnog luka izjavio je da će celokupnu ovogodišnju proizvodnju od 450 tona prodati u Albaniju i Bosnu i Hercegovinu, dok njegov poslovni partner iz Drača godišnje kupuje od 6.000 do 7.000 tona ovog povrća iz Srbije.
U Srbiji se povrće gaji na površini od 110.000 do 120.000 hektara, od čega je 5.000 do 6.000 hektara u zaštićenim prostorima. Na ovim površinama se dobije oko 1,2 miliona tona povrća, uz dodatnih približno 400.000 tona proizvedenih u baštama i okućnicama. Povrtari iz opštine Bački Petrovac su lideri u proizvodnji začinske paprike, a više od 90% njihove proizvodnje se izvozi.
Docent dr Đorđe Vojnović sa Poljoprivrednog fakulteta u Novom Sadu naglašava da Srbija ima dovoljno povrća za domaće potrebe i izvoz, ali i ukazuje na problem veće uvoza plodovitog povrća, posebno tokom zime i ranog proleća. On ističe da problem leži u organizaciji tržišta, skladištenju i ugovorenom plasmanu, a ne u kvalitetu domaće proizvodnje.
Srbija ostvaruje značajan izvoz povrća, a domaće povrće je traženo na stranim tržištima zbog visokog kvaliteta, dobrog ukusa i mogućnosti dugog čuvanja. Domaći povrtari pridržavaju se standarda klasiranja i pakovanja proizvoda, što je ključno za izvozna tržišta. Zemlje EU i CEFTA regiona su dosadašnji najveći kupci povrća iz Srbije, dok raste interesovanje pojedinih azijskih tržišta za domaće povrće, posebno za hladno prerađeno.
