Mnogo Beograđanki i Beograđana posećivalo je tokom proteklih decenija stambenu zgradu u ulici Kralja Milutina 33, staru skoro sto godina, prepoznajući je po nekoliko popularnih restorana koji su se nalazili u njoj. Mnogi su znali da je ovu zgradu, danas zaštićeni spomenik kulture, projektovao poznati beogradski arhitekta Milan Zloković. Međutim, malo njih je svesno da je investitor ove zgrade bio Josif Šojat, brat Ante Pavelića, kontroverznog vođe Nezavisne Države Hrvatske (NDH).
Kako izveštava portal Kaldrma, prezime Šojat u srpskoj stručnoj literaturi se često povezuje s imenom Josif, što je zabeleženo u njegovoj prijavi boravka beogradskoj policiji iz 1924. godine. U kasnijim prijavama, iz 1932. i 1936. godine, ime se pojavljuje kao Josip, što se može potvrditi u podacima iz Istorijskog arhiva Beograda.
Šojat je u Srbiju došao pre Prvog svetskog rata, a njegova majka Antonija, rođena Pavelić, bila je sestra Mihaela Pavelića, oca Ante Pavelića. Njihove porodice su bile povezane kroz generacije, što ukazuje na duboke korene i složene porodične odnose.
Prema podacima iz policijske kartoteke, Josif Šojat je rođen 1887. godine u Drežnici, a imao je dva brata, Milana i Petra, koji su takođe živeli u Beogradu. U Srbiju se doselio pre Prvog svetskog rata, a 1913. godine se oženio Erminijom Merli, rodom sa Sicilije. Tada su oboje bili stanovnici sela Mala Ivanča kod Beograda.
Tokom 1920-ih i 1930-ih godina, Josif Šojat postao je jedan od vodećih građevinskih preduzimača u Beogradu. Najpoznatiji je po zgradi u ulici Kralja Milutina, koja je postala simbol predratne arhitekture, zahvaljujući Zlokovićevom mediteranskom pristupu. Zgrada se i danas smatra jednom od najlepših u Beogradu, sa dekorativnim elementima koji pripadaju romanici i ranom italijanskom renesansnom stilu.
Na fasadi zgrade mogu se videti reljefi i skulpture koje je izradio vajara Živojin Lukić, dok su alegorijske freske delo slikara Mladena Josića. Ova zgrada predstavlja jedinstven spoj arhitekture, skulpture i slikarstva, čime se dodatno obogatio beogradski urbani pejzaž.
U Istorijskom arhivu Beograda sačuvan je zahtev Josipa Šojata iz 1926. godine u kojem traži odobrenje za izgradnju nove zgrade na svom imanju u Kralja Milutina br. 57, koja je brzo izgrađena i dobila upotrebnu dozvolu 1927. godine. Pored ove zgrade, Šojat je bio investitor i u nekoliko drugih lokacija, uključujući Brankovu, Vlajkovićevu i Rankeovu ulicu.
Šojat je 1935. godine izgradio zgradu u Brankovoj ulici prema projektu arhitekata Petra i Branka Krstića, u kojoj je živela njegova porodica. Takođe, započeo je saradnju s braćom Krstić na zgradi u Vlajkovićevoj ulici, čiji je ulaz jedno od najoriginalnijih rešenja u beogradskoj arhitekturi.
U Istorijskom arhivu Beograda čuvaju se podaci o imovini Josifa Šojata, uključujući informacije o njegovim poslovima i posedovanoj imovini. Izveštaji iz 1935. godine pokazuju da je posedovao značajnu imovinu, uključujući lokomobile, građevinske mašine i više nekretnina, čija ukupna vrednost iznosila je više od 8 miliona dinara.
Međutim, nakon rata, zgrade koje je izgradio Josif Šojat su nacionalizovane, a on je ostao bez imovine u Beogradu. Njegovi naslednici nisu podneli zahteve za restituciju u zakonskom roku, a jedina nadoknada koju su dobili bila je ratna šteta isplaćena od strane Titove vlasti.
Ova priča o Josifu Šojatu i njegovoj imovini predstavlja deo složene povijesti Beograda, koja se prepliće s ličnostima i događajima koji su oblikovali grad tokom 20. veka.
